اي شاعر بگو تا احساست را نقاشي کنم

پرده های سینمارا تاریکتر از روشنای فانوس کنم

لابه لای سرنوشت شاعر بنویس بنویس تا خطابت کنم

شاعر مرگ را می کشم بگو تا زیباتر نقاشی کنم

سفره دل را بر خيانت نشاندن و آبي از هوس را به اميالت  کردن

مرگي بود و ترسناکتر از نياز هاي شهوت گونه

-منرا نسوزان از نيشخند هاي زهر گونه

اميالت را در تنت فرو ببر 

انساني بيش  باش و انسان بمان

.

.

در آن دور دستها ، در شهر ما

دختری بود  زیبا، اما بی وفا -مغرور  اما درویش بی همه چیز

درآن طرف تر در همان شهر، زیر همان سقف، زیر درخت سیب، پسرکی در انتظار سیب سرخی از بالای سر تنها نشته بود

هر چند سیب به او نزدیک بود اما دست او کوتاه بود، درویشی بود بود بی ریا،زیبا و باوفا،.

پسرک یک غم داشت

آن هم این بود که در انتظار سیب سرخی بود اما سیب سرخ مغرور بود، سیب سرخ زیبا بود، آب دار بود، اما مغرور بود.

برگردیم به ان طرف  پیش دختر------

دختر ادعا می کرد که تنهاست ...می گفت هنوز جفت من زاده نشده

پسرک باور کرد دخترک خوشحال شد.

پسرک همچنان در انتظار سیب سرخ نشسته بود، پسرک خوابی بس عجیب دید.!!

فردا سیب افتاد اما افسوس پسرک انجا زیر درخت نبود

می دونی که اونجا کی بود؟

یکی دیگه.................................!!!

 منببع: (http://zomorodeshg.blogfa.com) توسط دیلان

دورو برت را انقدر که خواستی گرفتم

 خیلی سکوت گونه گونه هایت را شستم  و در وجود خودم فرا گرفتم

نمی دانی کدامین خیالی بود که همیشه تورا سبز گونه سفید می کرد

از این آرایش

به اون زیبایی طبیعت

هسته ای از کوه های رنگی

خاکستر و سیاه و زرد و نانجی و سفید تر از سفید ابر

ببار ای آسمان همه را سفید کن

من امده بودم دم حجره تو

چنان گرم بودی که از اب و تاب چشمه ای واسیه نوشیدن تو شدم

بزار  ناله ای از ته دل

صدای از سکوت دل

حرفی با چشم های دل به ندای سفیدت بزنم

و همیشه برف بودنت را دوست داشته باشم

سفیدی و پاکی زیبایی و سفیدی کوها و خاک ها  را با برف  سفید کنیم و پاک

آخ چقد سختر از روزهایی حقیقی بود

ویرانتر از نوشته ای قبلی

تو ای برف منرا بپوشان تا همیشه سفید باشم

خاک بودنم را با آب اخشته کن تا چشمه سار شوم

از نفرین و ننگ منرا نجات بده تا همچو تو زیبا و جاودانه شوم

نگینی بر عشق و سکوت تو ندایی سردی بر دل و  وجود من

پس ای برف بزار همیشه سفید بمانم